قصد دارم درباره بزرگترین بازیگر تاریخ سینمای جهان و بهترین بازیگر حال حاظر جهان با شما بنویسم.

افسانه هالیوود - لقب او در هالیوود

متولد:

April 25, 1940
New York, USA

درباره آل پاچینو:

الفردو پاچينو در سال 1940 در يك خانواده ايتاليايي تبار در نيويورك ديده به جهان گشود .
او نيز از چمله بازيگراني است كه براي خروج از پشت ديوار بلند گمنامي و قرار گرفتن در جايگاه شايسته خود به يك اتفاق خجسته نياز داشت .
او كه تا 32 سالگي در پيچ و خم تئاترهاي برادوي و آموزشهاي اكتورز استوديو به پروزش انرژي نهفته در صحنه خود را با نقشهايي نه چندان موفق به آستانه سينما رسانده بود در سال 1972 اين امكان را يافت كه با درخشش در 2 فيلم " ناتالي و من " و " وحشت در نيدل پارك " استعداد كم نظير خود را بروز دهد.
از اين پس پاچينو گام در راهي نهاد كه تا به امروز او را به عنوان يكي از بزرگترين بازيگران سينماي جهان و يكي از اساتيد مسلم بازيگري رهنمون كرده است .
بدون شك ايفاي نقش " مايكل كورلئونه " در فيلم بي نطير ( پدرخوانده 1) گامي موثر به سوي قله هاي ترقي بود .
پس از موفقيت پدر خوانده , پاچينو نوار موفقيتهاي خود را با دو فيلم سرپيكو و مترسك ادامه داد.
سرپيكو بار ديگر او را مانند پدر خوانده نامزد جايزه اسكار كرد .
نقش افريني دوباره او به نقش مايكل كورليونه و اين بار در فيلم پدرخوانده 2 و اين بار نيز در مقابل يكي ديگر از نوابغ بازيگري چهان يعني دونيرو بار ديگر او را نامزد جايزه اسكاري كرد كه به نظر مي رسيد زمان زيادي را بايد براي به دست آوردن آن تلاش كند .

پاچينو دهه 70 را با سه فيلم ديگر به پايان برد كه براي دو فيلم " بعد از ظهر سگي " و : عدالت براي همه " بار ديگر نامزد جايزه اسكار شد .
دهه 80 دهه سقوط پاچينو بود , شايد تنها بتوان به فيلم بي نظير برايان دي پالما " صورت زخمي " در اين دهه اشاره كرد . گرفتار شدن پاچينو در دام الكل و كوكايين پاچينو را به سمت نابودي مي كشيد
پاچينو با ترك اعتياد خود دوباره به عالم سينما بازگشت و بار ديگر شخصيت مايكل كورلئونه را اين بار در شكل و شمايلي جديد و در آخرين قسمت از 3 گانه پدرخوانده " پدرخوانده 3 " تجسم بخشيد..
پس از ترك اعتياد پاچينو دوباره با قدرت به نقش آفريني هاي خود ادامه داد و انقدر در كار خود استمرار بخشيد تا اينكه در سال 1982 آكادمي اسكار او را براي ايفاي نقش سرهنگي كور شده در فيلن " بوي خوش زن " شايسته دريافت جايزه اسكار اعلام كرد .
بازگشت باشكوه پاچينو به عالم سينما همچنان ادامه دارد و او همچنان با نقش آفريني هاي بي نظير خود بر پرده سينماها مي درخشد .

مرد كوچك‌اندام‌ با آن‌ نگاه‌ عمیق‌ ولی‌ بدبین‌اش‌، اكنون‌ بزرگترین‌است‌. بله‌، «آل‌» بزرگترین‌ است‌، هم‌ برای‌ مردم‌ و هم‌ برای‌ دیگربازیگران‌ كه‌ خودشان‌ را بامعیار «آل‌پاچینو» اندازه‌ می‌گیرند... بله‌،
این‌ ریزاندام‌ معمولی‌ معیار بزرگی‌ در سینمای‌ قرن‌ شده‌ است‌.
كمتر كسی‌ است‌ كه‌ عمق‌ نقش‌هایی‌ را كه‌ «آل‌» عزیز و كبیر ودوست‌داشتنی‌ ما بازی‌ می‌كند، درك‌ نكند. كمتر بازیگری‌ است‌ كه‌نقش‌هایی‌ چون‌ او را بازی‌ كند و در ورطه‌ گیجی‌ نیفتد. آخرچه‌ كسی مثلاً می‌تواند نقش‌ بدبین‌، نامتعادل‌ و پر از تناقض‌ «آل‌» را در «بوی‌
خوش‌ زن‌» بازی‌ كند و جان‌ سالم‌ هم‌ به‌ در ببرد؟ مگر می‌شود مثل‌ «آل‌»بود؟ «دیوید تامسن‌» در مقاله‌یی‌ نوشته‌: «در سال‌ ۱۹۷۷ تلویزیون‌ امریكاپدرخوانده‌ ۱ و ۲ را با هم‌ تركیب‌ كرد و برحسب‌ توالی‌ زمانی‌ به‌ نمایش‌
گذاشت‌. این‌ مساله‌ یك‌ مساله‌ بزرگ‌ را برملا كرد: در حالی‌كه‌ براندو ودنیرو برای‌ این‌ دو فیلم‌ اسكار برده‌ بودند و آل‌ از این‌ مساله‌بی‌نصیب‌ مانده‌ بود، اما كار تلویزیون‌ امریكا ناخودآگاه‌ برملا كرد كه آل‌ است‌ كه‌ حاكم‌ پدرخوانده‌ است‌ و نه‌ هیچ‌ بازیگر دیگری‌... زهر
انتقام‌ و پارانویا در بازی‌ او كاملاً متقاعد كننده‌ است‌ و این‌ ازجادوی‌ حضور او می‌آید...»
جادوی‌ حضور پاچینو در كل‌ كارهایش‌ قابل‌ ردیابی‌ است‌. حتی‌ درنقش‌ جوان‌ هرویینی‌ فیلم‌ «وحشت‌ در نیدل‌ پارك‌» كه‌ ظاهراً جزو كارهای‌خام‌ اوست‌، اما «آل‌پاچینو» كار خام‌ ندارد. او «آل‌پاچینو» است‌: یك‌ نیمه‌ ایتالیایی‌ امریكایی‌ دیوانه‌ بازیگری‌، با فیزیكی‌ ریز، صدای‌
گرفته‌، نگاهی‌ عمیق‌ و استعدادی‌ فراوان‌ كه‌ بسرعت‌ بدل‌ به‌ ستاره‌یی‌ فروزان‌ در تاریخ‌ سینما می‌شود و جایگاهش‌ چنان‌ است‌ كه‌ اصلاً و اساساًتصور خیلی‌ فیلم‌ها بدون‌ حضور او ممكن‌ نیست‌ و شگفت‌ كه‌ این‌ فیلم‌ها،
خود از شاهكارهای‌ تاریخ‌ سینمایند...

تمام‌ فیلم‌های‌ آل‌ پاچینو:
بعدازظهر سگی‌ -وكیل‌ مدافع‌ شیطان‌ من‌_ناتالی‌ (۱۹۶۹) وحشت‌ در نیدل‌ پارك‌ (۱۹۷۱)، پدرخوانده‌ (۱۹۷۲)، مترسك(۱۹۷۳)، سرپیكو (۱۹۷۳)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۴)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۵)،بابی‌دیرفیلد (۱۹۷۷)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۷۹)، گشت‌زنی‌ (۱۹۸۰)،نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۲)، صورت‌ زخمی‌ (۱۹۸۳)، انقلاب‌ (۱۹۸۵)، دریای‌
عشق‌ (۱۹۸۹)، دیك‌ تریسی‌ (۱۹۹۰)، پدرخوانده‌ ۳ (۱۹۹۰)، مدونا: صداقت‌ یاجرات‌ (۱۹۹۱)، جانی‌ و فرانكی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌(۱۹۹۲)، بوی خوش‌ زن‌ (۱۹۹۲)، راه‌ كارلتیو (۱۹۹۳)، جوناس‌ در صحرا (۱۹۹۴)، التهاب‌
(۱۹۹۵)، سالن‌ شهر (۱۹۹۶)، در پی‌ ریچارد (۱۹۹۶)، دانی‌ براسكو (۱۹۹۷)،وكیل‌ مدافع‌ شیطان‌ (۱۹۹۷)، نفوذی‌ (۱۹۹۹)، هر یكشنبه‌ (۱۹۹۹)، قهوه‌چینی‌ (۲۰۰۰)، بی‌خوابی‌ (۲۰۰۲)، سیمون‌ (۲۰۰۲)، مردمی‌ كه‌ می‌شناسم‌
(۲۰۰۳)، ژیلی‌ (۲۰۰۳)، فرشته‌ها در امریكا (۲۰۰۳)، تاجر ونیزی‌ (۲۰۰۴)، دونفر برای‌ پول‌ (۲۰۰۵)، هشتاد و هشت‌ دقیقه‌ (۲۰۰۶) (در مراحل‌ پس‌ ازتولید)، ریفی‌ فی ‌(۲۰۰۷) (در مرحله‌ پیش‌ از تولید).
تمام‌ جوایز آل‌ پاچینو:
نامزدی‌ اسكار برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده ‌(۱۹۷۳)، سرپیكو (۱۹۷۳)،پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)،
بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)،
دیك‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)برنده‌ جایزه‌ اسكار برای‌ فیلم‌ «بوی‌ خوش‌ زن‌» (۱۹۹۳)نامزدی‌ در آكادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده(۱۹۷۳)، سرپیكو (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۶) و دیك‌
تریسی‌ (۱۹۹۱)جایزه‌ آكادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ ۲ و بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)
جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ مرد از طرف‌ انجمن‌ منتقدان‌ بوستون‌ برای‌ فیلم‌ «دانی‌ براسكو» (۱۹۹۷)
جایزه‌ اتحادیه‌ كارگردانان‌ امریكا برای‌ كارگردانی‌ فیلم‌ «در پی‌ ریچارد (۱۹۹۷)
نامزد جوایز گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۳)، سرپیكو(۱۹۷۴)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، بابی‌ دیر فیلد(۱۹۷۸)،
عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)، نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۳)، صورت زخمی‌ (۱۹۸۴)، دریای‌ عشق‌ (۱۹۹۰)، دیك‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، پدرخوانده‌ ۳(۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راسن‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)برنده‌ جایزه‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ سرپیكو (۱۹۷۴) و بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ سیسیل‌ ب‌ دومیل‌ بخاطر یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۲۰۰۱برنده‌ جایزه‌ «گوتهام‌» بخاطر یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۱۹۹۶برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ برای‌ فیلم‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) از طرف‌ جامعه‌ منتقدان‌ سینمایی‌ لس‌آنجلس‌
نامزد جایزه‌ MTV برای‌ بهترین‌ نقش‌ منفی‌ در فیلم‌ «وكیل‌ مدافع‌ شیطان‌» (۱۹۹۷)برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ انجمن‌ ملی‌ نقد برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۲) و سرپیكو (۱۹۷۳)برنده‌ جایزه‌ فستیوال‌ بین‌المللی‌ سانفرانسیسكو برای‌ فیلم‌های‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) و یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ (۱۹۹۶)
برنده‌ جایزه‌ یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ از طرف‌ جشنواره‌ فیلم‌ ونیز                                  

 تصویر پاچینو و  دنیرو دو ستاره تکرار نشدنی سینما

افسانه آل پاچينو ادامه دارد!

«آل پاچينو» مهمترين جايزه مؤسسه فيلم آمريكا «جايزه دستاورد هنري» (جايزه مادام العمر جشنواره فيلم آمريكا) را دريافت مي كند.
اين جايزه روز 7 ژوئن سال 2007 (17 خرداد 1386) طي مهماني شام كه در لس آنجلس برگزار مي شود، به او تعلق مي گيرد. جايزه اي كه امسال در سي و پنجمين دور برگزاري خود قرار دارد.
دريافت كنندگان قبلي جايزه دستاورد اين مؤسسه، «شون كانري»، «مارتين اسكورسيزي»، «اليزابت تايلر»، «استيون اسپيلبرگ»، «مريل استريپ»، «جرج لوكاس» خالق جنگ ستاره ها و «رابرت دي نيرو» هستند.
به طور حتم آل پاچينو تنها بازيگر سينماست كه هنوز با نقشهايش بسياري از جوانان را به دنبال خود كشيده و با وجود 66 سال سن هنوز هم بازيگر محبوب قشر جوان سراسر دنياست.
آلفردو جيمز پاچينو در 25 آوريل 1940 در محله برانكس نيويورك به دنيا آمد. وقتي كه نوزاد بود، پدر و مادرش از هم جدا شدند (مثل بيشتر بازيگران هاليوود!) او با وجود زحمات پدربزرگ، مادربزرگ و مادرش تا سنين جواني در يكي از محله هاي پايين شهر منهتن زندگي سختي را گذراند. او در 17 سالگي دبيرستان را رها كرد و به حرفه هاي مختلفي روي آورد، كارهايي مثل كنترل بليت در تئاتر و كارگري ساختمان. هر چند علاقه اصلي اش، يعني بازيگري را به شكل آماتوري و در اجراهاي محلي دنبال كرد.
وقتي كه 20 ساله شد سرانجام در يك تئاتر به صحنه رفت. در همين سالها بود كه او به آرزوي بازيگري اش رسيد و در دو فيلم بازي كرد و پايش به سينما باز شد. هيچ كس فكر نمي كرد كه اين پسر جوان قد كوتاه خوشگل به بازيگري اسطوره اي در آمريكا تبديل شود!
توانايي بالا، به سرعت او را به پيشرفت رساند. در سال 1967 براي نمايش «سرخپوستان برانكس را مي خواهند» برنده جايزه «امي» شد و در همان سال به عنوان يكي از توليدكنندگان فيلم با مؤسسه اي در بوستون در چند فيلم سرمايه گذاري كرد. يك سال بعد براي اجراي برادوي نمايش «ببر كروات مي زند؟» جايزه «توني» بهترين بازيگر نقش مكمل مرد را گرفت و در همان سال سومين جايزه خود را از هيأت منتخب هنرمندان تئاتر به عنوان بهترين بازيگر تازه وارد دريافت كرد.
در سال 1971 دو سال بعد از بازي در اولين فيلمش «من و ناتالي»، نمايش خيره كننده اش در «هراس در نيدل پارك» نظر فرانسيس فوردكاپولا را براي بازي در نقش مايكل كورلئونه در «پدر خوانده» جلب كرد. با وجود مخالفت بسيار زياد استوديو براي استفاده از يك بازيگر گمنام در اين نقش، پاچينو قراردادي 35 هزار دلاري با كمپاني پارامونت بست (اگه مخالف نبودند چه دستمزدي مي گرفت؟!!) البته اصرار كاپولا براي استفاده از پاچينو در اين نقش به خاطر تبار سيسيلي او بود. پدر خوانده به جز شهرت جهاني، آل پاچينو را به نامزدي اسكار براي نقش دوم رساند. او از سال 1973 تا 1975 سه بار براي فيلمهاي «سرپيكو»، «بعدازظهر سگي» ساخته سيدني لومت و قسمت دوم پدرخوانده نامزد اسكار شد كه هر سه براي نقش اول بودند، اما به دريافت جايزه منتهي نشد. پاچينو كه بعد از فوت مادرش به مدت سه سال در يك كلينيك بيماران رواني بستري بود، در 4 سال بعدي فقط در يك فيلم نه چندان مطرح از سيدني پولاك «بابي ديرفيلد» بازي كرد و بعد از آن حضوري فوق تصور در فيلم «و عدالت براي همه» در سال 1979 داشت كه يك نامزدي ديگر اسكار برايش داشت.
دهه 80 دهه سقوط پاچينو بود. فيلمهاي او در گيشه و در نزد منتقدان با استقبال رو به رو نشد و تنها فيلم موفقش، «صورت زخمي» بود. پاچينو گرفتار الكل و كوكايين شده بود و او را به سمت نابودي كشيد. او به استثناي يك فيلم 6 سال از پرده دور بود. اما با ترك اعتياد دوباره به عالم سينما برگشت و دوباره با قدرت به نقش آفريني هاي خود ادامه داد و شخصيت مايكل كورلئونه را در آخرين قسمت از سه گانه پدرخوانده بازي كرد و در «ديك تريسي» باز براي ششمين بار نامزد اسكار شد. آل پاچينو طي 40 سال فعاليت بازيگري بيشترين تعداد نامزدي را براي جايزه اسكار دارد (ديگر رويتان مي شود ادعاي بدشانسي كنيد؟). اولين اسكار خود را بعد از 21 سال دريافت كرد. در سال 1993 سرانجام آكادمي او را شايسته دريافت اسكار دانست. در سالي هم براي «بوي خوش زن» براي بهترين بازيگر و در «گلن گري گلن راس» براي بهترين بازيگر نقش دوم نامزد دريافت جايزه بود كه بعد از جيمي فراكس در سال 2005 تنها مرد بازيگري است كه همزمان، براي نقش اول و دوم نامزد دريافت اسكار شده است.
پاچينو يكي از معدود بازيگران هاليوود است كه هرگز ازدواج نكرده است! او براي فيلمهايش دستمزدهاي بالايي درخواست مي كند. در فيلم پدرخوانده 3 او درخواست دستمزد 7 ميليون دلاري كرد، اما كاپولا تهديد كرد كه اول داستان را با تشييع جنازه دن كورلئونه شروع مي كند !و آل مجبور شد كوتاه بيايد و به 5 ميليون رضايت بدهد! (بالاخره كاچي به از هيچي!). بعد از فيلم «هر يكشنبه موعود» اوليور استون (كه چندان موفق نبود) دستمزدش به بالاي 10 ميليون دلار براي هر فيلم رسيد!
او همين سير صعودي اش را ادامه داده و هر ساله شاهكارهايي را خلق مي كند (و دستمزدهايي نجومي تر مي گيرد! كه نوش جانش!) تا جايي كه سرگذشت نويسان هاليوود به او، لقب «افسانه» داده اند. آثار شاخص ديگر او «راه كارليتو»، «مخمصه»، «وكيل مدافع شيطان»، «بي خوابي» و «تاجر ونيزي» است.

برنده‌ جایزه‌ سیسیل‌ ب‌ دومیل‌ بخاطر یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۲۰۰۱برنده‌ جایزه‌ «گوتهام‌» بخاطر یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۱۹۹۶برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ برای‌ فیلم‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) از طرف‌ جامعه‌ منتقدان‌ سینمایی‌ لس‌آنجلس‌
نامزد جایزه‌ MTV برای‌ بهترین‌ نقش‌ منفی‌ در فیلم‌ «وكیل‌ مدافع‌ شیطان‌» (۱۹۹۷)برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ انجمن‌ ملی‌ نقد برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۲) و سرپیكو (۱۹۷۳)برنده‌ جایزه‌ فستیوال‌ بین‌المللی‌ سانفرانسیسكو برای‌ فیلم‌های‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) و یك‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ (۱۹۹۶)

"پایان"