نوشته‌ی Alessandro Baricco ، Giuseppe Tornatore

 

با هنرمندي:

 

Tim Roth	در نقش	Danny Boodmann T.D. Lemon Nineteen Hundred '1900'
Pruitt Taylor Vince	در نقش	Max Tooney
Mélanie Thierry	در نقش	The Girl
Bill Nunn	در نقش	Danny Boodmann
Clarence Williams III	در نقش	Jelly Roll Morton
Peter Vaughan	در نقش	'Pops', the Shopkeeper
Niall O'Brien	در نقش	Harbor Master
Gabriele Lavia	در نقش	Farmer
Vernon Nurse	در نقش	Fritz Hermann, the Bandleader
Alberto Vasquez	در نقش	Mexican Stoker (as Alberto Vazquez)
Cory Buck	در نقش	The Young 1900 II
Sidney Cole	در نقش	Musician

 

آهنگسازان: Ennio Morricone ، Harry Williams

 

اين فيلم با نام هاي :

 

The Legend of the Pianist on the Ocean (USA)

The Legend of 1900 (USA)

 

نيز شناخته مي شود.

 

محصول کشور: Italy

 

لوکيشن ها:

 

Cinecittà, Rome, Lazio, Italy

Fratelli Cartocci srl, Rome, Lazio, Italy

Odessa, Ukraine

زبان ها:  English ، French

 

تصوير:  رنگی

 

صدا: Dolby Digital

 

رده بندی سنی:  R  افراد زیر ۱۷ سال با همراهی والدین تماشا کنند.

 

زمان فیلم:  120 دقیقه

 

 

درباره فیلم :

 

عاشقان سينما، تقريبا همه‌شان، يك فيلم محبوب مشترك دارند: سينما پاراديزو. اما به‌نظر مي‌رسد خيلي از اين طرفداران پروپاقرص سينما پاراديزو، خبر ندارند فيلم محبوبشان، سال‌ها بعد، توسط خود تورناتوره، تكرار شده: افسانه‌ي ۱۹۰۰. بله، اعتقاد ويژه‌اي دارم كه؛ شباهت‌هاي قابل توجه‌اي بين اين دو فيلم وجود دارد. هميشه به اين فكر كرده‌ام كه؛ چرا حتي نصف شهرت و محبوبيت سينما پاراديزو را افسانه‌ي ۱۹۰۰ ندارد.

مي‌گويم؛ اين فيلم تكرار سينما پاراديزو است. اشتباه نشود؛ منظورم «تكراري شدن» نيست. در واقع، «تكرار» در عين «تكراري نشدن»؛ تكرار همراه با حذف اضافه‌ها و تكرار به همراه دميدن روحي تازه. اگر سينما پاراديزو فيلمي در ستايش سينما بود؛ افسانه‌ي ۱۹۰۰ فيلمي درباره‌ي «موسيقي» ست. صحنه‌ي تماشاي اجراي پيانيست تنهاي فيلم (توسط مسافران كشتي)، كه با رقص و شادي مسافران همراه است، يادآور صحنه‌هاي تماشاي فيلم در سينما پاراديزو است. يا به عنوان مثالي ديگر؛ صحنه‌ي ديدار دوباره‌ي مكس با كشتي‌اي كه ۲۰ سال از زندگي خود را در آن گذرانده، صحنه‌ي ديدار سالوادوره‌ي ميان‌سال با سينما پاراديزو را به ياد مي‌آورد. مكس و سالوادوره، هر دو با خرابه‌اي از آن «مكان مقدس» رو‌به‌رو مي‌شوند. در پايان هر دو فيلم؛ اين «مكان مقدس» از بين رفته است، منفجر شده است. در هر دو فيلم، فيلمساز تمام غم و شادي‌ها را مربوط به گذشته مي‌داند. انگار همه چيز در همان گذشته تمام شده است.