نوشته‌ی Giuseppe Tornatore ، Luciano Vincenzoni

 

با هنرمندي:

 

Monica Bellucci	در نقش	Malena Scordia
Giuseppe Sulfaro	در نقش	Renato Amoroso
Luciano Federico	در نقش	Renato's Father
Matilde Piana	در نقش	Renato's Mother
Pietro Notarianni	در نقش	Professor Bonsignore
Gaetano Aronica	در نقش	Nino Scordia
Gilberto Idonea	در نقش	Avvocato Centorbi
Angelo Pellegrino	در نقش	Segretario politico
Gabriella Di Luzio	در نقش	Mantenuta del Barone
Pippo Provvidenti	در نقش	Dott. Cusimano
Maria Terranova	در نقش	Moglie Dott. Cusimano
Marcello Catalano	در نقش	Lieutenant Cadel
Elisa Morucci	در نقش	Lupetta
Domenico Gennaro	در نقش	Farmacista
Vitalba Andrea	در نقش	Moglie farmacista

 

اين فيلم با نام :

 

                                                                                                    Malèna     

 

نيز شناخته مي شود.

 

رده بندی سنی:  R  افراد زیر ۱۷ سال با همراهی والدین تماشا کنند. 

 

زمان فیلم:  92 دقیقه

 

 

درباره فیلم :

 

در تئوري سينما شخصيت اصلي فيلم كسي است كه دچار تغيير و تحول مي شود. كسي كه زندگيش، ديدگاهش، رفتارش يا هر يك از ويژگي هاي ديگرش تحت تاثير رويداد ها و ماجراي فيلم دگرگون مي شود یا قربانی حوادث میشود.
"اينكه فيلم از زبان كسي روايت شود يا اينكه زمان بيشتري روي پرده ديده شود، باعث نميشود او شخصيت اصلي فيلم باشد."
مثلا در فيلم تلما و لوئيز از نظر ساختاري تلما شصيت اصلي محسوب مي شود چون اوست كه از يك زن خانه دار معمولي كسل كننده و ترسو متحول مي شود، سرقت ميكند، آدم ميكشد، مست ميكند، و با يك پسر اتواستاپ زن ميخوابد. در حالي كه لوئيز هيچگاه دچار چنين تحولاتي نميشود. (منبع: هنر سينما، ديويد بوردول)"

بنابراين در فيلم "مالنا" شخصيت اصلي فيلم مالنا است. فيلم درباره اوست نه درباره گذر از دوره بلوغ يك پسربچه. دقت کنید رناتو از آن دوره میگذرد و در آخر فیلم با دوست دخترش دست اندر دست و سیگار بر لب قدم میزند و حتی از مالنا دفاع نمیکند. چطور متوجه نشدید که این اصلا اهمیت و اصالت ندارد. فانتاسی های او صرفا رویاهای سکسی هر پسربچه در حال بلوغ است. مالناست که زندگیش دگرگون میشود و شورهش را از دست میدهد.
اينها بحثهاي آكادميك بود و تئوري. اما كاش يك خورده عميق تر نگاه كنيد به مسائل.

نقل قول:
"بي نظير ترين شخصيت پردازي جنگ زدگي و روانشناختي کودک!"

واقعا اينطوري فكر ميكنيد دوست عزيز؟!! پس اينكه يك پسربچه 12 ساله با تصوئرات سكسي خود كه همه داريم توي تخت خودارضايي ميكند و لباس زير مالنا را ميدزد و از پدرش كتك ميخورد به نظر شما بي نظيرترين شخصيت پردازي كودك شناختي است؟ آخر اصلا این چیز متفاوتی داشت؟

اما در مورد مالنا. تفاوت و هیجان انگیزی این فیلم اینه که از دیدگاه یک پسر بچه که همه حواسش به خودشه و به جز به قول دایی جان ناپلئون عضو شریفش فعلا دغدغه دیگری نداره، ویران شدن زندگی یک انسان، تحت تاثیر جنگ و از آن مخرب تر (این نکته کلیدی است) بورژوازی و بی رحمی و کور بدونش را می بینیم.
بی رحمی جامعه های انسانی و اینکه چطور متفاوت بودن و برتر بودن دیگران و بی احترامی به ارزشهای خودشون رو با درنده خویی یک حیوان پاسخ می دهند.
اینکه هر کدام از ما در عین حال که پدر و مادر و برادر فداکار و دلسوز هستیم، قاتلی بیرحم هستیم که به خاطر عقاید و خرافات و تعصبات خودمان نابود میکنبم و میکشیم. مالنا را فاشیسم تنببه نکرد. خانمهای خانه دار و مادرهای مهربان نتوانستدند تحملش کنند چون متفاوت بود و به آنها بی توجه (و بی توجهی به ارزشهای بورژوازی چیزیست که ما آدمهای معمولی تحملش را نداریم). توصیه میکنم اگر این حرفها برایتان گنگ است به آثار "هرمان هسه" رجوع کنید. خوب توضیح میدهد که چطور توده عامه مردم در هر برهه زمانی (در حالی که هر یک آدمهای معمولی و خوب هستند)در کنار هم تبدیل به چاقویی میشوند که هوش، تفاوت، و افکار جدید را با بیرحمی نابود میکنند. مگر سر حسن صباح جز این آمد؟

این فیلم به خاطر این برجسته است که از تراژدی زندگی مالنا یک ملودرام درجه 3 اشک انگیز برای مادربزرگهامون که در حال سبزی پاک کردن نگاه کنند ارایه نمیدهد. ما با سرخوشی به اعمال کودکانه رناتو نگاه میکنیم و میخندیم و یاد آن دوران خودمان می افتیم. همه ما به نوعی در گذر در دوران بلوغ چنین فانتاسی هایی داشته ایم اینها خیلی روشن و پیش پا افتاده هستند. مگر برای یک ایرانی تیر و اصیل با ترتبیت اسلامی که تا آخر عمر از این مرحله عبور نمیکنه!!!). ناگهان به خود می آییم و میبینم که با خنده و شوخی شاهد یک تراژدی بزرگ بوده ایم و اصلا نفهمیدیم. مالنا نابود شد. و شاههکار بدون فیلم این است که هرگز فرصت نیافت از خودش دفاع کند، مثل زندگي واقعي كه وقتي خوب نگاه كنيم تراژدي ها مي بينيم فراموش شده و ناديده گرفته شده.
از دور بدون همدردی و دلسوزی سانتیمانتال بازی سطحی شاهد پاشیده شدن زندگی یک انسان در جبر اجتماع و جنک (به عنوان فقط یکی از پدیده های نامطبوع این دنیايي که ساخته ایم) بودیم.

تفاوت مالنا با هزاران فیلم معمولی در همین است. شخصیت اصلی فیلم را از دور دیدیم. او حتی فرصت نیافت در برابر ما از خودش دفاع کند و دلسوزی ما را برای خود بخرد. در میان استمناهای یک پسربچه 12 ساله و رویاهای او قربانی شد. و فقط توانست چند فریاد بزند.